Mysterieus België

Van Galgenberg tot Duivelsput - het boek: Ongetwijfeld heb je al gehoord van de Bermuda Driehoek, maar bij de abdij van Affligem, op de grens van Oost-Vlaanderen en Brabant, is een gelijkaardige – Duivelse – Driehoek te vinden. Hier doen zich van oudsher allerlei, soms gruwelijke, paranormale fenomenen voor. Om een kosmische catastrofe af te wenden, dienen paranormale onderzoeksteams de strijd aan te binden met onzichtbare Machten & Krachten… die soms ook zeer zichtbaar kunnen worden. Zij kunnen alleen in hun opdracht slagen als zij de Wezens der Duisternis terdege kennen en de mysteries van de Duivelse Driehoek reeds ten dele hebben ontsluierd... en dit boek kan hen daarbij helpen. Het bevat niet alleen een draaiboek om zelf, of begeleid door professionals, een GPS-expeditie te ondernemen "van Galgenberg tot Duivelsput", maar ook alle informatie om de Onsterfelijken beter te begrijpen. Dah-Die Spook by Audio Theater

... in een berucht spookhuis in Brugge, met een muzikale geest als pianist, die best wel eens W.A. Mozart zou kunnen zijn: Kleine Spookachtige Nachtmuziek .

De vervloekte Duivelsputten   De Duivelsputten, gelegen op de grens van Erembodegem en Affligem (en van het vroegere graafschap Vlaanderen en het hertogdom Brabant) zijn in feite niets anders dan eeuwenoude  zandsteengroeven, die een mooie witte steen opleverden waarmee onder meer 'heilige' bouwwerken als de eerste abdij van Affligem of de Sint-Martinuskerk van Aalst werden opgetrokken. De zandsteengroeven trokken steenkappers, beeldhouwers en werklui aan, tot zelfs uit Wallonië en Picardië, voor de ontginning en het vervoer van de zandsteen. Op die manier kunnen ook heel wat  Romaanse toponiemen uit de streek verklaard worden, zoals Mattein, Mazits of Montil. In het midden van de 18de eeuw waren de groeven uitgeput, maar de Duivelsputten en de hele Boekhoutberg getuigen nog steeds van de bedrijvigheid van weleer. Hun naam hadden de Duivelsputten te danken aan de lijken van de misdadigers, die op het nabije Galgenveld werden opgeknoopt, en gedum...

‘Alles zal verzinken en ieder moet verdrinken in het zand en in de zee.’ Zo zei de zeemeermin en ze nam de monnik bij de hand en vroeg hem: ‘Ga je mee.’ En hij hoort nu klokken luiden van een kerk die is verzonken, van een stad die is verdronken in het zand en in de zee. En hij volgt haar in het water en bemint haar niet veel later in de puinen en de duinen van het land onder de zee.

Klokslag middernacht rijdt de zwarte karos door het donker bos. De koetsier van het kasteel, in zijn jas van zwart fluweel, fluistert zacht: 'Rij je mee? Rij je mee?' En ik gehoorzaam gedwee. Klokslag middernacht is het weer feest in Horst, maar ik heb geen honger en geen dorst. De lakei van het kasteel, in zijn jas van zwart fluweel, fluistert zacht: 'Schuif maar aan, schuif maar aan. Er is nog plaats onder de volle maan.' Klokslag middernacht en de barones van Rode danst zij aan zij met een andere dode. En zij fluistert zacht: 'Dans met mij, dans met mij... Ik hield voor jou een dansje vrij!'

Eeuwenlang zwoegden “turfstekers” van de ochtend tot de avond bij wat toen nog een bocht van de Schelde was, in Berlare. De turf die ze opgroeven uit de moerassige grond, gebruikten ze zelf als brandstof, of verkochten ze. En de putten die ze achterlieten, liepen langzaam vol water. Sommige van die putten werden leeggepompt, zoals het Berlaars Broek. Maar het Overmeers Broek groeide uit tot een heus meer: het Donkmeer. Uiteraard spookten er rond zo’n grote plas vlakbij de Schelde water- en andere geesten rond. Een van hen was de Zwarte Madam, die gewoonlijk opdook aan het veer naar Appels. Zij was zo’n beetje een combinatie van een kwelgeest en een gewoon spook. De Zwarte Madam ging altijd gekleed in een zwarte kapmantel, en ze dook ook altijd op aan de overkant van het water. “Over ’t meer!” riep ze dan. “Zet mij over ’t meer! Ik wil over ’t meer!” Maar als de veerman naar de overkant roeide om haar in zijn veerboot “over ’t meer” te zetten, loste ze bij zijn aankomst altijd ...

Een weduwnaar uit Nokere hertrouwde na de dood van zijn vrouw vrij snel met een erg jong en tamelijk lichtzinnig meisje. Omdat het bakvisje niet in staat was het huishouden te beredderen, stuurde hij haar voor een tijdje naar het pensionaat in Waregem. Hij bezocht het meisje daar regelmatig, maar vertelde er nooit bij dat het om zijn kersverse bruid ging. Toen het verlof was aangebroken, trok de man uit Nokere naar Waregem om zijn bruid daar af te halen. Het was al donker geworden toen hij samen met haar weer het grondgebied van Nokere betrad. Op dat ogenblik zagen zij plotseling een prachtige lijkstoet voor hen uitgaan. Vier schitterend witte paarden trokken een met kleurige linten versierde corbillard, aan weerskanten begeleid door een rij meisjes in lange witte jurken, afgezet met kant. Ze droegen ieder een lantaarn en schreden statig en heel traag voort. Toen de man en zijn jonge echtgenote hen bereikt hadden, opende de stoet zich voor hen. Ze waren echter veel te bang om eri...

Het spook uit de film Mijn Spook van Ten Duinen Fragment uit Het Bloed van het Lam : In de aantekeningen van zijn vader vond Dieter Klein een reproductie van een schilderij van Pieter Pourbus, die in 1580 de abdij van Ten Duinen nog had uitgebeeld in al haar grootsheid. Ten Duinen speelde een prominente rol bij de oprichting van de Tempelorde. Ludwig Klein was, geïnspireerd door het Systeem Schliemann, ten zeerste geïnteresseerd geraakt in de geschiedenis van de abdij en in de sagen die de abdij als onderwerp hadden. In 1940, bijna dertig jaar later, vormde de IJzer geen beletsel meer voor de Duitsers om met een detachement geniesoldaten naar Koksijde te trekken. Toen Pieter Pourbus zijn schilderij maakte, was de abdij van Ten Duinen al grotendeels bedolven onder het zand. In het begin van de negentiende eeuw waren de 22 hectaren van het abdijcomplex totaal verdwenen onder een zandlaag van zeven meter. Steunend op de uitbeelding van Pourbus en denkend aan het succes van Heinrich Sc...

In het klooster van Jette verbleef een non die zopas haar vader verloren had. Op zekere dag vond zij, wandelend op de binnenplaats, een ton die steeds maar om haar heen rolde en bleef rollen. Ze greep er een paar maal naar, maar de ton ontsnapte telkens. De volgende dagen dook de ton opnieuw op en daarom besloot de non aan de pastoor te vragen wat dit te betekenen had. 'Luister,' sprak de pastoor ernstig. 'Als je de ton nog eens ziet, vraag dan: in de naam van God, wie ben je?' 'O, maar dat durf ik toch niet, hoor!' antwoordde het nonnetje. 'Zou u dat voor mij willen doen, meneer pastoor?' 'Nee,' zei de pastoor. 'Je moet het zelf doen.' De non vroeg ook aan haar medezusters dit voor haar te doen, maar geen van de andere nonnen zag de ton over de binnenplaats rollen. Dus raapte het arme nonnetje al haar moed bij elkaar en riep: 'In de naam van God! Wie ben je?' Een galmende stem antwoordde: 'Ik ben jouw ongelukkige vader, voo...