Mysterieus België

    Rustte de Duivel nog even uit op het Duivelsbed, een oeroude steen in Wéris (Durbuy), voordat hij aan zijn afdaling begon naar het middelpunt van de aarde, de hel? Of deed hij dat nadat hij uit de hel was opgeklommen naar de aarde? En lag hij daar alleen op dat bed?  Deze redelijk retorische vragen lagen aan de basis van dit verhaal... Je weet nooit precies waar het begint. Soms is het een droom. Soms een lied dat je niet herkent, maar dat toch in je hoofd blijft spoken. En soms... een gedachte die zich als een zaadje in je hersenen nestelt, ontkiemt en langzaam maar zeker bezit van je neemt.  "Ik was altijd gefascineerd door de geest, door de verborgen patronen die onze werkelijkheid vormgeven. Carl Gustav Jung noemde ze archetypen: oeroude beelden, diep verankerd in de menselijke ziel. De schaduw, de anima, de oude wijze... en de goden die we meenden vergeten te zijn."  Script, stem, opname, montage: Patrick Bernauw. De muziek voor de liedjes werd gemaakt...

In Nismes, een dorpje bij Couvin, niet ver van Namen bevindt zich een berucht spookhuis, dat bekend staat als het huis van de baljuw. Het is opgetrokken in de vijftiende eeuw, maar iedereen kan het nog gaan bezoeken, want er werd een museum in ondergebracht.  In de zeventiende eeuw werd er een zekere dame du Moustier in het huis van de baljuw vermoord door een inbreker. Sindsdien vinden er eigenaardige verschijnselen plaats. Is het de geest van deze jongedame die ze veroorzaakt? Als je de houten trap bestijgt of over de planken van de zoldervloer loopt, is er soms een vreemd gekraak te horen. Niet het soort gekraak van planken waar men over loopt, maar meer het geluid dat wordt gemaakt als men iemand de schedel inslaat...  Patrick Bernauw schreef een bijzonder griezelig spookverhaal over dit huis van de baljuw, en vertelt het ook. De montage is van Antoine Derksen. Hij gebruikte geluidseffecten van freesound.org en muziek van Adobe Free Stockaudio: Ghosttown, Ghost, The Man Wi...

  Gaby Vervoort slaagde erin de stem van Antoon Dodaans vast te leggen, Toine voor de vrienden. Al zou het ook die van Patrick Bernauw kunnen zijn. Wie meent dat het hier om Rembert Dodoens gaat, dwaalt! Want: ‘Nee nee, het is Dodaans! Die Dodoens, dat is een andere kerel. Een flierefluiter eerste klas. Al jaren moet ik leven in die gast zijn schaduw. Ja ja, hij is de eeuwige nagel aan mijn doodskist.’ Deze halte in de Mechelse kruidtuin maakt deel uit van de wandelroute "Mechelen Verbeeld" . Op uw smartphone installeert u de handige app van izi travel, waarna u door een stad kunt trekken die niet bestaat. De plekken langs de route, de beelden die u daar zult aantreffen, vertellen hun eigen verhaal: dat van een Mechelen van de verbeelding.  Mechelen Verbeeld is een project-in-wording van de schrijversklassen van Patrick Bernauw aan het Conservatorium van Mechelen.  De app met de stadswandeling vindt u hier: https://izi.travel/nl/615e-mechelen-verbeeld/nl

Mocht je ergens, waar dan ook, een boek met een dikke zwarte band vinden, een boek dat er uitziet als een écht boek, als dít boek bijvoorbeeld. Maar het heeft binnenin blanco bladzijden… Neem het dan niet mee! Gooi het zo snel mogelijk zo ver mogelijk weg! Sla het niet open en… als je het toch doet, en er staat bijvoorbeeld een toverspreuk in geschreven… Lees die dan niet voor! Niet in stilte en al helemaal niet hardop! Reciteer de toverspreuk in geen geval, want je weet nooit wie of wat je oproept: Y’ai! Ng’ngah Yog-Sothoth! H’ee-l’ greb f’ai’ throdog! U aah! Ogthrod ai’f geb’lee’h Cthulhu! ‘n Gah’ng ai’Y Zhro!... Hopduvel!     Te laat, je hebt het toch gedaan!… Nu ja, ontelbaar velen zijn je voorgegaan… en zij hebben het spoor van de Hopduvel gevolgd, die nooit naliet aan hen te verschijnen, in één van zijn ontelbaar vele gedaanten… Laten wij dat vandaag dus ook doen:...

Jean Close, een jongeman van een jaar of 25, was verloofd met een meisje uit Neuville. Omdat hij te veel werk had op het veld en met de beesten, restte hem weinig tijd om met zijn geliefde door te brengen. Op een keer ging hij naar de wonderdokter in Cierreux, om een geneesmiddel te halen voor een ziek paard. Onderweg kwam een jonge vrouw naar hem toe gelopen: hij dacht dat het zijn verloofde was en liep eveneens in haar richting, maar toen verdween ze opeens in een dennenbos. ‘Ze speelt verstoppertje!’ glimlachte Jean, en hij ging achter haar aan, haalde haar in, greep haar bij het middel en kuste haar… Maar ontzet deinsde Jean terug, want haar gezicht was koud als marmer. Achter hem weerklonk een schel gelach, en toch was daar niemand. En toen Jean zich weer naar zijn verloofde draaide, bleek hij alleen een takkenbos in zijn armen te houden. Jean gooide de takkenbos weg en nu stond daar ineens een Boze Geest voor hem, die zich voorstelde als Mefisto. ‘Vergeet dat meisje toch...

Het verhaal van de zonen van de Duivel begint in 1213, wanneer Zeger II, burggraaf van Gent, wordt gezegend met een zoon, Geraard Vilain genaamd. Op zijn 13de verjaardag vraagt zijn vader hem mee op kruistocht te trekken, maar Geraard weigert en de volgende dag vindt men zijn vader dood in zijn bed. ‘Vermoord door zijn eigen vlees en bloed!’ fluistert men in de goede stad Gent. En voortaan noemt eenieder de nieuwe burggraaf van Gent ‘Geraard de Duivel’. Geraard de Duivel laat een somber kasteel bouwen met dikke muren en een indrukwekkende Rode Toren. In de crypte brengt hij zijn dagen door met braspartijen en gruweldaden. Zijn vrouw geeft hem een zoon, ook Geraard geheten, met een even donkere huidskleur en hetzelfde zwarte haar als de vader. Daarom wordt de zoon ‘Geraard de Moor’ genoemd. Geraard de Duivel vindt het niet prettig dat hij zo bruin is van vel en zo zwart van haar. En dus schopt hij zijn vrouw dood. Korte tijd later worden de Duivel en de Moor verliefd op hetzelfd...