Mysterieus België

Van A tot Z: Sagen, mythen, legenden, sterke verhalen, geheimzinnige geschiedenissen, historische mysteries, feiten en fictie van Aalst tot Zwevezele, van Arlon tot Wéris! Wij organiseren voor u een stadsspel, GPS-spel, stadswandeling, detectivespel, fotozoektocht in Mysterieus België met 1 spelleider, met diverse performers, of in een doe-het-zelf pakket, in het Nederlands, Frans of Engels! Vraag hier vrijblijvend een offerte aan!

27.8.12

De Hellehond van Mons



Een bijzonder merkwaardig artikel in de krant Evening News uit - of all places! - Ada, Oklahoma, verschenen op 11 augustus 1919, over "De Hellehond van Mons". Gebruik het vergrootglas om de tekst te vergroten:

 

Lees hier een volledig artikel over de Hellehond van Mons (Engelstalig): 
http://socyberty.com/military/the-hell-hound-of-no-mans-land/




Uit Evening News (Ada, Oklahoma – 11 augustus 1919)

Een bizarre legende van het Niemandsland, het gruwelijke relaas van ‘de Hond van Mons’, is volgens een teruggekeerde Canadese veteraan F.J. Newhouse door heel Europa erkend als een feit, en geen fictie. Vier jaar lang lachten sceptische burgers met het soldatenverhaal van een sluipende, reusachtige hond die tussen de lijken en de granaattrechters van het Niemandsland dwaalt en Britse soldaten de dood in trekt. Een verschijning opgeroepen door geesten die gek geworden zijn van angst, zei men. Maar voor de soldaten was het realiteit en een van de meest gevreesde zaken van de wereldoorlog.
‘De dood van dokter Gottlieb Hochmuller tijdens de recente Spartacus rellen in Berlijn,’ zei kapitein Newhouse, ‘heeft feiten aan het licht gebracht met betrekking tot de duivelse aanwending van de bekwaamheid van deze Duitse wetenschapper, die Europa verbijsterden. Want de Hond van Mons was geen ongeluk, geen fantoom of hallucinatie; het was het weloverwogen resultaat van een van de vreemdste en meest weerzinwekkende wetenschappelijke experimenten die de wereld ooit gekend heeft.

Tandafdrukken in de keel

Wat was de Hond van Mons? Volgens de soldaten startte het verhaal gedurende de verschrikkelijke dagen van de verdediging van Mons. In de nacht  van 14 november 1914 waren kapitein Yeskes en vier man van de Londen Fusiliers op patrouille in Niemandsland. Het laatste dat van hen gezien werd terwijl zij nog in leven waren, was toen ze zich in de duisternis begaven tussen de linies. Verscheidene dagen later werden hun dode lichamen gevonden – het leek erop of ze op de grond waren getrokken – met tandafdrukken in hun keel.
Enkele nachten later werd een bizar, bloedstollend gehuil gehoord in de duisternis voor de Britse loopgraven. Het was het gehuil van de Hond van Mons. Vanaf dat ogenblik groeide deze spookhond uit tot een verschrikking voor de mannen die met de glimlach de dood door een kogel trotseerden. Het was de oude angst voor het onbekende.

Een gehuil gehoord

Patrouille na patrouille trok gedurende twee jaren van oorlogvoeren het Niemandsland in, om dagen later gevonden te worden met de veelzeggende afdrukken in de keel. Het ijzingwekkende gehuil bleef weerklinken in het Niemandsland. Verscheidene keren verklaarden wachtposten dat zij een magere, grijze spookverschijning in de vorm van een gigantische hond,  voorbij het prikkeldraad zagen flitsen, in stilte. Maar de burgers van Europa twijfelden aan het verhaal.
Toen, twee jaar later, terwijl vele dappere mannen het leven verloren vanwege alleen die tandafdrukken in de keel, verdween de Hond van Mons. Vanaf dat moment boekten de Duitsers geen enkel belangrijk succes meer.
‘En nu,’ zegt kapitein Newhouse, ‘werden er geheime documenten in beslag genomen in de residentie van wijlen dokter Hochmuller, die bewijzen dat de Hond van Mons een afschuwelijke levende realiteit was, een hond met het brein van een menselijke krankzinnige.

De Hond had een menselijk brein

Kapitein Newhouse zei dat de documenten dat deze hond het enige succesvolle resultaat was van een reeks experimenten waardoor dokter Hochmuller een eind aan de oorlog hoopte te maken, in het voordeel van Duitsland. De geleerde was de afdelingen van Duitse ziekenhuizen langs getrokken tot hij een man vond die gek geworden was als gevolg van zijn waanzinnige haat voor Engeland.
Met de goedkeuring van de Duitse regering opereerde Hochmuller hem en nam zijn brein weg, in het bijzonder de delen die gedomineerd worden door haat en razernij. Tegelijkertijd werd er een gelijkaardige operatie uitgevoerd op een gigantische Siberische wolfshond. Het brein werd weggenomen en vervangen door het brein van de waanzinnige. Dankzij een zorgvuldige verpleging overleefde de hond het. De man werd het toegestaan te sterven.
De hond werd snel sterker en nadat zijn razernij uitgebreid was getraind, werd hij naar de eerste linies gebracht en losgelaten in het Niemandsland. Daar werd hij gedurende twee jaar de verschrikking van voorposten en patrouilles.

Geen opmerkingen: