Mysterieus België

Van A tot Z: Sagen, mythen, legenden, sterke verhalen, geheimzinnige geschiedenissen, historische mysteries, feiten en fictie van Aalst tot Zwevezele, van Arlon tot Wéris! Wij organiseren voor u een stadsspel, GPS-spel, stadswandeling, detectivespel, fotozoektocht in Mysterieus België met 1 spelleider, met diverse performers, of in een doe-het-zelf pakket, in het Nederlands, Frans of Engels! Vraag hier vrijblijvend een offerte aan!

28.5.11

05. De moord op koning Albert



Engeland. In 1213 werd Peter de Wijze, een kluize­naar uit Yorkshire, opgehangen omdat hij de dood van koning John had voorspeld. Verraad en hekserij, heette het. In 1580 verbood Elizabeth I het voorspel­len van de dood van een monarch. Dergelijke ge­ruchten werden door politieke agitators maar al te graag aangewend om een opstand te ontketenen. Haar rivale, Maria ,Stuart, noemde ze ‘de bron van alle rebellie’. Zij was zich goed bewust van het nut van voorspellingen als politieke propaganda.
Duitsland. Op aanraden van zijn astroloog vloog Rudolf Hess in mei 1941 naar Engeland, omdat hij volgens zijn horoscoop betrokken zou worden in ‘een vredevolle zending’. Daarop liet Hitier alle astrolo­gen door de Gestapo arresteren. Een van de weinige astrologen die daaraan ontsnapten, was de Zwitser Karl Ernst Krafft, die reeds sinds 1939 voor het minis­terie van Propaganda werkte. Toen hij zo tactloos was om mee te delen dat de sterren gunstiger ston­den voor veldmaarschalk Montgomery dan voor diens collega Rommel, werd hij opgepakt wegens sabotage. Hij overleed tijdens het transport naar het concentratiekamp Buchenwald, terwijl de woestijn­oorlog verliep zoals hij had voorspeld.


Zeven weken voor de tragische dood van koning Al­bert vraagt Leonie Van den Dijck haar biograaf een waakdroom te noteren, die haar dagenlang overstuur zal maken. Gustaaf Schellinck komt er zo van onder de indruk, dat hij er aanvankelijk zelfs niet met zijn vrouw over durft te praten. Wanneer Schellinck en zijn echtgenote enkele dagen later samen met twee da­mes bij de zieneres op bezoek zijn, snijdt ze het onder­werp echter opnieuw aan.
Haar gedetailleerd beschreven visioen komt hierop neer:


Ik zie rotsen. Twee mannen wandelen daar. Ze praten, maar ik versta hen niet. Pas als ik het woord 'koning' hoor, herken ik de kleinste van de twee. Het is de koning. Rond het li­chaam en over de schouders draagt hij touwen. De tweede man is groter en zwaarder gebouwd dan de koning.
Bij de voet van een rots gekomen, gaan ze uit elkaar. De grootste verdwijnt achter de rots, terwijl de koning die be­klimt. Telkens opnieuw slingert hij de koord over een rots­punt, waarna hij zich met beide armen omhoog trekt. De koord, die rond zijn polsen gedraaid is, hangt langs zijn ar­men naar beneden. Met zijn voeten zoekt hij steun op voor­uitstekende rotspunten. Hij vordert vlug.

Wat hoger duikt plotseling het hoofd van de andere man ach­ter een rotspunt op, om dan snel te verdwijnen. Op het ogen­blik dat de koning de top van de rots nadert, verschijnt de an­dere persoon boven hem. Terwijl de koning al met één voet op de rots staat, duwt de man hem pal achteruit.

Ik zie de vorst achterwaarts, met het hoofd naar beneden, in de diepte stuiken. Ik hoor hem vallen en hard roepen, maar versta niet wat hij zegt. Wanneer hij met zijn hoofd op een rotspunt valt, verliest hij zijn pince-nez en bij de volgende rotspunt verliest hij zijn muts. Zo zie ik hem van rotspunt tot rotspunt vallen, tot hij beneden op de grond ploft en daar blijft liggen.
Korte tijd later verschijnen twee mannen. Ze rapen de koning op en dragen hem weg. Daarna zie ik nog meer mensen bij de voet van de rots.

Zo'n vier uur later wordt zijn lichaam daar teruggebracht en komen verscheidene mannen met fakkels opdagen. Zij vinden de koning, maar hij is al dood.



Leonie beëindigt haar visioen met de woorden: 'Indien men op deze verderfelijke weg voortgaat, zal men nog niet uit de rouw zijn als er reeds een tweede vingerwij­zing, een gruwzaam vermaan zal komen, nog erger dan de eerste maal. En ook het tweede slachtoffer zal in het hoofd getroffen worden – de zetel van het ver­stand...'
Leonie verwijst daarmee onmiskenbaar naar de dood van koningin Astrid.

Interessant is dat Schellinck, die beloofd had zijn noti­ties niet voor de dood van Leonie openbaar te maken, in zijn 'Handschrift' een stuk citeert, afkomstig uit La Cité Royale, bulletin bibliographique de l'office de propagande, IIe année Avril-Juin 1939. Het stuk draagt de titel ‘La mort du roi Albert et de la reine Astrid annoncée par la Vierge à Onkerzele’ en bevat hetzelfde visioen als hier­boven beschreven. Blijkbaar gaat het hier om een be­wuste zet van Leonie, die Schellinck gezegd had dat ze alles had meegedeeld aan twee personen: Schellinck zelf en 'nog een ander persoon, opdat er twee getui­gen zouden zijn'.

Men kan zich afvragen waarom Schellinck tot 1972 ge­wacht heeft om de voorspellingen van Leonie open­baar te maken, aangezien één ervan toch al in 1939 was uitgelekt en Leonie in 1949 was overleden. Tevens kan men zich de vraag stellen of een lid van de familie de Croy niet als ‘go-between’ heeft gefungeerd tussen de eenvoudige Leonie en het selecte La Cité Royale. In de periode van de Zonnewonderen, die ook de periode is waarin Leonie haar voorspellingen doet in verband met koning Albert en koningin Astrid, was de prinses een vaste klant in Onkerzele.


Op zondag 18 februari 1934 meldt de krant De Stan­daard onder de titel ‘Een afgrijselijke nationale ramp: ­Koning Albert overleden’:

De Koning, die zooals iedereen weet als liefste verpoozing heeft het bestijgen van bergen en rotsen, hield den laatsten tijd veel van het rotsgebergte te Marche les-Dames, bij Na­men. Herhaaldelijk is de Vorst daar den laatsten tijd ook ge­weest met Prins Leopold. De Koning hield zich inderdaad veel persoonlijk bezig met de opvoeding van den Erfprins, zijn liefsten zoon.       
Prins Leopold naar Zwitserland zijnde, is de Koning in allen eenvoud, slechts vergezeld van een zijner kamerknechten, en zelf de auto besturend, Zaterdagmiddag te 12 u. 30 uit Laken vertrokken voor Marche-les-Dames.

In gezelschap van zijn knecht en van enkele andere personen, heeft de Koning dadelijk een gezonde sportieve beklimming gedaan van een rotsgedeelte van Marche-les-Dames. Even voor 4 uur was deze tocht geëindigd en at de Koning wat in een hotel nabij de rotsen, waar hij gewoonlijk kwam. Naar een oude gewoonte van den Koning is deze nog alleen een wandeling in het rotsgebergte gaan maken, even na 4 uur, van koorden en alpenstok voorzien.

Daar het laat werd, is de kamerknecht des Konings ongerust geworden; de duisternis was ingevallen. Hij is eerst alleen op zoek geweest, dan met anderen; ten slotte heeft hij, ongerust, het Paleis te Laken opgebeld, om zich te informeeren of de Ko­ning niet zonder hem was teruggekeerd.
Van dat oogenblik af begon een zekere ongerustheid te heer­schen, alhoewel men eenvoudig veronderstelde dat de Vorst ergens langs de rots wegen kon zijn verdoold. Alle mogelijke hotels en huizen omheen de rotsen werden opgebeld. Ploegen speurders gingen langs de wegen van Marche-les-Dames. Baron Eugène Carton de Wiart, welke dicht bij Marche-les-­Dames woont, voegde zich bij deze personen. Maar van den Koning was geen spoor te vinden. Men begon een ongeluk te vreezen en Dokter Nolf, later ook Dokter Leboeuf spoedden zich naar Marche-les-Dames.

In het Sportpaleis te Brussel werd Zaterdagavond de Beker des Konings betwist en de Koning zelf werd er verwacht. Het Paleis van Laken zag zich genoodzaakt het bestuur van 't Sportpaleis te waarschuwen dat Zijne Majesteit niet tijdig uit Marche was kunnen terugkeeren.

Slechts laat in den nacht, namelijk te 2 u. 30, Zondagoch­tend, ontdekten de vrienden des Konings eerst een bergkoord loshangend van een 20 meter hooge rots, vervolgens een al­penstok en ten slotte in een ravijn het jammerlijke lichaam des Konings.

Zijne Majesteit lag dood.

De dokters stelden vast dat hij op het hoofd moet zijn neerge­stort van een hoogte van wat meer dan 20 meter, en door schedelbreuk getroffen. De Koning kan niet geleden hebben, en moet volgens de vaststellingen der dokters op den slag zijn gedood.


Op woensdag 21 februari geeft graaf de Grünne, de grootmeester van het Huis der Koningin, meer bijzon­derheden over het ongeval. Graaf de Grünne had deel­genomen aan de nachtelijke zoektocht en was zelf een ervaren bergbeklimmer. Sinds jaar en dag beoefende de koning deze sport geheel alleen.
'De meeste personen die zich daaraan wagen, verlie­zen er ten slotte meestal het leven bij,' verklaarde de graaf.

Zondag had hij de tocht van koning Albert overgedaan en hij was tot de conclusie gekomen dat de tragedie van Marche-les-Dames ‘een klassiek ongeluk vàn het alpinisme’ moest worden genoemd.

Tot dezelfde bevinding komt ook het parket van Namen, dat voor de 'officiële lezing' van de feiten zorgt:


Op 17 Februari dan, om 3.30 ure, bevond zich de Koning met zijn kamerdienaar Theophiel Van Dyck te Bonnines. Persoonlijk stuurde de Vorst zijn auto naar den zoom der baan van Marche-les-Dames, waar hij enkele verkenningen wilde doen van rotspunten welke langs den Maasoever gelegen zijn. Alleen begaf hij zich dan ook naar het rotsachtige punt aan de kapel 'Le Bon Vieux Dieu', aan den rand van de spoorlijn Luik-Namen.
Om 5 ure had Koning Albert een afspraak met zijn kamerdienaar gemaakt en Th. Van Dyck, die op de aangeduide plaats was toegekomen, wachtte enkelen tijd op den Vorst en, hem niet ziende weerkeeren, werd hij ongerust, deed opzoekingen en riep luidkeels op zijn meester.

Daar de opzoekingen vruchteloos bleken en de avond inviel, begaf hij zich rond 19 ure naar een herberg, alwaar hij de rijkswacht van Namen opbelde en het Paleis te Brussel op de hoogte stelde.

Baron Jacques de Dixmude, ordonnancie-officier van den Koning, dokter Nolf en graaf Xavier de Grünne, voorzitter van de Belgische Alpinistenclub, begaven zich onmiddellijk per auto ter plaatse.

De opzoekingen werden nu met de meeste nauwkeurigheid aangevangen en doorgezet, alhoewel zij bemoeilijkt werden door de duisternis en de struikgewassen. Tevens moest rekening gehouden worden met het feit, dat de Koning zich voorgenomen had achtereenvolgens verscheidene rotspunten te beklimmen.

Om 2 ure 's morgens geraakte commandant Jacques de Dixmude met den voet verstrikt in een koord die op den grond lag en waarvan een uiteinde vastgemaakt was aan het lichaam van Zijne Majesteit.
Zijne Majesteit lag daar levenloos, reeds verstijfd in den dood en droeg boven aan den schedel een breede, zeer diepe wonde. Het lijk van Zijne Majesteit werd onmiddellijk naar den weg gedragen en in een auto neergelegd die hem naar het Paleis van Laeken overbracht.

De procureur van den Koning te Namen werd 's morgens om 3.40 ure ingelicht door den kapitein der rijkswacht van Na­men en na tevens den onderzoeksrechter verwittigd te heb­ben, begaven de rechterlijke overheden zich onmiddellijk ter plaatse. Bij middel van lampen hebben zij den weg kunnen weervinden en afpalen die het lijk van Zijne Majesteit in zijn doodelijken val heeft  gevolgd.        ­

Om 8 ure 's morgens, geholpen door experten en bijgestaan door de graaf Xavier de Grünne, zijn de overheden erin ge­slaagd de juiste omstandigheden vast te stellen.

Zijne Majesteit, na een rotspunt beklommen te hebben, heeft op de hoogte waar de sporen van zijn doortocht duidelijk merkbaar zijn, steun gezocht op een grooten steenblok, die door zijn omvang hem volstrekt zeker en goed vast aan de rots moet zijn toegeschenen. De blok kwam los en heeft Zijne Majesteit, die gevallen is, in zijn val meegesleurd. De steen­blok heeft in zijn val den wand van de rots geraakt.

Het is op die plaats dat men de bloedsporen opmerkte, dat Zijne Majesteit den slag ontvangen heeft die zijn dood voor gevolg had. Onmiddellijk terugbotsend na den schok, is het lijk van de helling afgerold en 50 meter lager blijven liggen, terwijl op den weg verschillende voorwerpen verspreid wer­den: neusnijper, pet, zak en riem, die door de rechterlijke po­litie werden verzameld.


Noem het voor ons part spijkers op laag water zoeken, maar toch vestigen wij graag uw aandacht op de ver­warrende en slordige formulering van de officiële ver­klaring: '... hebben zij den weg kunnen weervinden en afpalen die het lijk van Zijne Majesteit in zijn doodelijken val heeft gevolgd. Was Zijne Majesteit al een lijk op 'het moment dat hij viel? Verder op in de tekst heeft men het over 'den slag' die de dood 'voor gevolg had', waaruit we zouden kunnen opmaken dat de koning niet ogenblikkelijk is overleden, en dadelijk daarop is al­weer sprake van 'het lijk' dat de helling afrolt.
In een artikel uit het archief van Gazet van Antwerpen, merkt de journalist Jos Somers op, dat het allemaal zo ongelooflijk leek: 'Een ervaren bergbeklimmer als de vorst, die heel wat moeilijke toppen had overwonnen, omgekomen bij een ongeval in het naar verhouding toch kleine massief aan de Maas? Waarom was de ko­ning, die' s avonds nog een officiële taak had, plots en helemaal alleen naar Marche-les-Dames gegaan?'

Het parket van Namen kwam met een verslag dat steunde op een voor een ervaren alpinist onvergeeflij­ke fout. Het nam dan ook nooit alle twijfels weg.

Somers: 'Getuigen van de feiten waren er niet, en het parket was pas aan het onderzoek ter plaatse kunnen beginnen toen het stoffelijk overschot al uren was weggebracht en de omgeving reeds door anderen was betreden en doorzocht. Waren er toen nog duidelijke en overtuigende sporen, vroeg men zich af.'

Bovendien had maar één getuige de koning zien ver­trekken – zijn bediende, een bijna-naamgenoot van Leonie nog wel! – en was het lijk ook door één enkele man teruggevonden: kapitein Jacques de Dixmude. Hij verklaarde dat het hoofd 'een vreselijke wonde' vertoonde. Een deel van de schedel was afgerukt, zo­dat eventuele sporen van slagen met een stomp voor­werp doeltreffend gemaskeerd konden zijn.

Louis De Lentdecker gaat in zijn boekje Requiem voor Leopold III ook in op de twijfels die rezen met betrek­king tot de dood van de koning: 'Men zei dat Albert vermoord was. Volgens sommigen was hij in Brussel met revolverschoten gedood en was zijn lijk nadien naar Marche-les-Dames overgebracht, waar men een ongeluk ensceneerde; anderen wisten dat hij van de rotsen geduwd was, nog anderen dat hij nooit in Mar­che-les-Dames kwam. (...) Men zei dat de oorzaak van Alberts dood te zoeken was bij zijn vrouwen en dat u, Leopold, het ergens eens was met al die vreselijke din­gen. Zelfs in de gangen van het parlement werd dit ge­fluisterd, want, zo zei men, u was het lieve kindje van Elisabeth, zij wilde u op de troon. Het was alles ge­beurd na de zoveelste felle ruzie die het paleis had doen daveren.'

'Zo er van die geruchten niks bewezen is (van hun ont­kenning evenmin) bewijst het feit dat ze konden ont­staan op zich toch wel wat over Alberts karakter,' stelt het weekblad Humo in 1975. ‘In kringen van de haute bourgeoisie werd het namelijk minder en minder ge­nomen dat Albert een armenkoning was, dat Elisabeth zozeer begaan was met de lagere klassen: een beetje caritatieve belangstelling, tot daar aan toe, maar haar' systematische kommer wekte opspraak.'

Albert I was 55 en kerngezond, maar de gedachte aan de dood was hem de laatste jaren van zijn leven niet vreemd. 'Het leven is een wedloop en het lot wacht niet - ik ben dicht bij het eindpunt,' schreef hij in 1930 aan zijn dochter Marie-José. Volgens de prinses zou hij trouwens, kort voor zijn ongeval, aan een pater toe­vertrouwd hebben dat hij 'op elk moment bereid was om te sterven'.

Dergelijke verklaringen leidden tot geruchten als zou de vorst zelfmoord gepleegd hebben. 'En zelfmoord­geruchten kunnen dan weer verklaard worden door Alberts desillusies,' vervolgt Humo.  'België kwam zwaar aangeslagen uit de depressie van 1929, maar enige internationale solidariteit ten overstaan van de economische crisis schampte telkens weer af op het overal groeiende nationalisme.'

'De vraagtekens bleven en nog jaren nadien werden allerhande thesissen geopperd,' besluit Jos Somers zijn artikel. 'Haast allemaal op het vlak van de politiek. Duitsland was aan het herbewapenen en wilde een tussenkomst van de vroegere geallieerden voorkomen. In Frankrijk werden pogingen gedaan om België helemaal aan de kant van Parijs te krijgen en het leger ­zo mogelijk te doen deelnemen aan een gewapende actie. Engeland wou in die tijd van geen preventief op­treden weten...'

In de memoires van de Franse journaliste Geneviève Tabouis werden bepaalde confidenties aangetroffen van de ex-ambassadeur van Duitsland in Parijs, Koes­ter. Volgens Koester geloofden sommige nazi's dat het Reich met een zestal politieke moorden Europa op de knieën kon krijgen, zonder het risico van een regel­rechte oorlog te lopen.

‘Ook de Belgische koning Albert stond op de dodenlijst,' zegt Tabouis. 'De dood van de vorst in Marche­-les-Dames moet misschien niet louter als een ongeval worden uitgelegd, maar als een handig gecamoufleer­de moord door de professionele doders van de Führer.’

Kenschetsend voor de verwarring die nog steeds rond­om de dood van koning Albert heerst, is de versie die de prestigieuze Kroniek van België geeft over het onge­val bij Marche-les-Dames: 'Pas na lang zoeken door adjudanten, de rijkswacht en enkele boeren, vond ba­ron Edmond Carton de Wiart om twee uur ’s nachts het lichaam van de koning. Zijn hoofd vertoonde een diepe wonde. Hij moet op slag gestorven zijn. Volgens de eerste vaststellingen zou de koning, toen hij op de top van de Vieux Bon Dieu aangekomen was, tegen een rotsblok geleund hebben. Dat is losgeraakt en heeft hem meegesleurd in een val van twaalf meter.'

Hoezo, Carton de Wiart? Hoezo, een val van twaalf meter? (De kroniek van de 20ste eeuw heeft het dan weer over een val van tachtig meter.)

Dergelijke slordigheden zijn schering en inslag in di­verse' officiële lezingen'. Vermoedelijk zijn zij ook voor een deel verantwoordelijk voor de geruchten als zou koning' Albert niet door een ongeval om het leven gekomen zijn.

Vraag honderd oudere mensen wat zij vinden van het ongeval van de koning, en negentig zullen u antwoor­den dat er iets niet pluis was bij Marche-les-Dames. Verder dan een vaag bevroeden van een duistere zaak komen zij niet, maar de noodzaak om een sinistere verklaring te vinden voor het ongeval is zo groot, dat sommigen er niet voor terugschrikken de dood van ko­ning Albert toe te schrijven aan de vloek van de farao. Albert en Elisabeth hadden inderdaad een paar jaar voordien Egypte en het graf van Toetanchamon be­zocht.  


Keren we terug naar Leonie Van den Dijck..

'Visioen en officiële verslaggeving vertonen punten van gelijkenis maar lopen ook, zowel wat de hoofd­zaak als wat sommige details betreft, uiteen,' analy­seert Emiel Ramoudt. 'Belangrijk lijkt ons het verschil in tijd. Leonie zag wel dat men het lijk bij fakkellicht terugvond, maar zei dat er tussen de val en het vinden van het lijk "misschien wel vier uur" verliepen, daar waar men er in werkelijkheid elf uur over deed om het lichaam op te sporen.'
Gustaaf Schellinck deed geen moeite om deze 'fout' van Leonie te verdonkeremanen, zoals hij ook geen poging deed om de technische waarschijnlijkheid van haar voorspelling na te trekken.

'Kon de koning op deze plaats snel klimmen? Kon zijn metgezel via een andere weg sneller dan de koning zelf boven geraken?'
Emiel Ramoudt stelt hier een paar pertinente vragen, maar dé grote kwestie gaat hij uit de weg. Is het moge­lijk dat Leonie 'de moord' juist heeft gezien? En wie was de man die zij in het gezelschap van koning Albert zag, de man die hem van de rots duwde?

Als u het relaas van Leonie Van den Dijck aan ‘close ­reading’ onderwerpt, zult u merken dat de moorde­naar(s) het lijk (?) in eerste instantie naar een onbeken­de plek transporteerden en het pas 'zo'n vier uur later' op de plaats van de misdaad terugbrachten. Waarom? En is het een toeyal dat deze versie van de feiten echo's bevat van de 'slordigheden' in de officiële ver­klaring van het parket, waarin een lijk een dodelijke val maakt?


Waarom moest Albert überhaupt vermoord worden?
Leonie heeft altijd beweerd dat men in dit verband 'tot in de hoogste kringen' gewaarschuwd was. Kort na de dood van de koning begonnen bepaalde mensen ove­rigens een grote interesse aan de dag te leggen voor de zieneres van Onkerzele. Ze werd door niet nader ge­noemde ‘onderzoekers’ aan de tand gevoeld en op een dag zelfs dringend bij de pastoor ontboden, waar haar drie personen opwachtten. Eén van hen was een dokter uit Geraardsbergen, die ze kende.

Op een tafel lagen een aantal foto's uitgespreid. Leo­nie werd verzocht de man aan te wijzen die ze naast de koning had 'gezien'. Volgens Gustaaf Schellinck zou Leonie een man op één van die foto' s herkend hebben. Ze weigerde evenwel meer over hem te vertellen. Dat zou in slechte aarde gevallen zijn bij de dokter en er ontstond een woordenwisseling.
'Gij zijt zot, mens!' riep de dokter uit.

'Ik ben zot noch zat,' antwoordde Leonie, 'maar past maar op dat gij niet zot wordt!'
Nog steeds volgens Schellinck reed de dokter enige dagen nadien met zijn auto tegen een lantaarnpaal. Enkele weken later overleed hij in betreurenswaardige omstandigheden. Er werd gefluisterd dat hij tijdens de laatste dagen van zijn leven tekens had gegeven van zinsverbijstering.

Wat moeten we van deze vreemde geschiedenis den­ken? Is ze ontstaan uit de vruchtbare fantasie van Leonie Van den Dijck, van Gustaaf Schellinck, van de rod­deltantes uit Geraardsbergen? Overleed de dokter op een 'natuurlijke' wijze of werd hij 'een handje gehol­pen’?
Wie zàg Leonie op de foto en waarom weigerde ze meer over die man te vertellen? Naar de reactie van de dokter te oordelen, moet het een persoon geweest zijn die alleen door een krankzinnige in verband kon wor­den gebracht met een moord op de koning!

De redacteuren van Het Wonderbare Leven van Leonie Van den Dijck vragen zich eveneens af waarom de zie­neres van Onkerzele de schuldige niet aanduidde. 'Vooreerst omdat het visioen en de realisatie ervan een vermaning waren voor alle schuldigen in geheel het volk,' menen zij, 'een oproep tot bekering dus, die speciaal gold voor die ene persoon. Het was Gods be­doeling niet deze nu te straffen, dit werd bewaard tot het Oordeel. Leonie hield zich dus aan die zending. Het valt sterk te betwijfelen of haar aanwijzingen iets zouden opgeleverd hebben, te meer daar het klaarblij­kelijk over een machtig persoon ging en tegen Leonie zou uitgedraaid zijn, hetgeen blijkt uit het laatste ge­deelte, waarin Gods goedheid deze keer wel in een straf voorzag, om de zending van Leonie te beveiligen en aan de dokter een kans te geven zijn zonde uit te boeten en zijn ziel te redden.' Waaruit wij vooral de passage over 'een machtig persoon' onthouden...
Alsof dit verhaal nog niet genoeg vraagtekens op­roept, vertelt Leonie haar biograaf dat ze bij een ande­re gelegenheid door 'enkele voorname personen' met de wagen naar Marche-les-Dames werd gebracht. Daar verzocht men haar zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven wat ze eerder in haar visioen had gezien.

Ze nam het kruisje van haar paternoster, deed een paar stappen, legde het kruisje op de gronden zei: 'Hier is de koning met zijn hoofd op de grond neerge­komen.'

De voorname heren, die onder elkaar Frans spraken, konden dat alleen maar beamen.

Vervolgens deelde Leonie details mee over de val en over de plaats waar de koning zijn pince-nez en zijn muts was kwijtgeraakt.


Jaren later, in 1948, trokken Gustaaf Schellinck en zijn echtgenote naar een optreden van de bekende Neder­landse, paragnost Peter Hurkos. In zijn jeugd viel Hurkos eens van een schildersladder, waarna hij zekere paranormale gaven ontwikkelde. Hij woonde en werk­te een groot deel van zijn leven in Amerika, waar hij optrad in nachtclubs en voor de televisie. Hij werd geconsulteerd door Hollywood-sterren en zijn bekwaam­heid als helderziend detective betrok hem bij gruwelij­ke moorden als die op Sharon Tate en bij de zaak van de Wurger van Boston.
Omdat Hurkos hen tijdens zijn optreden kon overtui­gen van zijn helderziende kwaliteiten en ook omdat hij bekend stond als een katholiek paragnost, maakte het echtpaar Schellinck een afspraak met hem. Toen ze in Antwerpen door Hurkos ontvangen werden, overhan­digden ze hem een kledingstuk van Leonie.

'De vrouw aan wie dit kledingstuk toebehoorde, is anders dan de gewone vrouwen,' zei Hurkos toen. 'Ze heeft veel lichtflitsen gekregen van hierboven. Ze heeft ook een zielsafwijking. Ze kan haar visioenen niet zo best uitleggen, omdat ze niet ontwikkeld is en arm van woorden.'

Deze visie ligt in het verlengde van de ufo-hypothese van Julien Weverbergh. Leonie zàg wel degelijk iets, maar interpreteerde haar visioenen te sterk onder in­vloed van haar godsdienstige ideeën.

Toen Schellinck de paragnost het kruisje gaf dat Leo­nie ooit op de plaats gelegd had waar koning Albert neergestort zou zijn, zei Hurkos: 'Deze mededeling doe ik niet graag... Dat (kruisje) heeft een grote bete­kenis. Het heeft gelegen op de plaats waar een groot man de dood heeft gevonden. Daar is hij met zijn hoofd neergekomen. Deze vrouw lijdt ook veel in het hoofd.'


    

Naschrift:
Omdat wij ons in Het Orakel Ontgraven wilden beperken tot de manier waarop ‘de moord op koning Albert’ in relatie tot Leonie Van den Dijck was beschreven en werd geïnterpreteerd, zijn wij in dit boek niet dieper ingegaan op misschien wel de meest in het oog springende contra-indicatie dat het om een ongeval zou zijn gegaan. Het feit, namelijk, dat het lichaam van de koning alleen een gapende hoofdwonde vertoonde, en aan zijn val van tientallen meters diep (de schattingen liepen uiteen) voor de rest geen schrammetje had overgehouden… Dit gegeven werd verder uitgewerkt in de historische thriller die gelijktijdig met het boek over Leonie Van den Dijk verscheen, De Moord op Albert I. De thesis van een moordcomplot werd hernomen, steeds gebaseerd op materiaal dat ondertussen aan het licht was gekomen (o.a. dankzij internet en het boek van Jacques Noterman, De val van Albert I) in Het Februaricomplot (1999) dat ik nog samen met Guy Didelez schreef, en in mijn meest recente boek over de kwestie Het Illuminati Complot (2008). Van deze boeken is alleen Het Illuminati Complot nog verkrijgbaar.

22.5.11

Stadswandeling Brugge tijdens Thrillerfestival: Met de Paus van Satan door Bruges-la-Morte

poirot-10x10-hr_5499

Theaterwandeling "De Paus van Satan"
Volgens de negentiende-eeuwse schrijver Joris-Karl Huysmans was de kapelaan van het Heilig Bloed, Louis Van Haecke, een oppersatanist, die onder andere te maken had met de Komst van de Antichrist, Jack the Ripper, en de geheimen van de Graal ... Patrick Bernauw en Philip Coppens schreven er een historische thriller over. Samen met een mystery guest volgt Bernauw het spoor van de Paus van Satan, dwars door het mystieke en mysterieuze hart van Brugge. Deze theaterwandeling gaat tijdens Poirot in Bruges in première.
Duur: 2u - start 13u30 aan de Stadsschouwburg - max 25 deelnemers - Deelname 5 euro (inclusief reservatiekost). Vooraf reserveren bij In&Uit, 't Zand 34 of via www.ticketsbrugge.be - Bij grote interesse is er een extra wandeling van 16u tot 18u.


Patrick Bernauw

Philip Coppens

Thrillercafé @ Foyer Stadsschouwburg

En verder:
Boekenbeurs
Poirot in Bruges
Programma
14de Hercule Poirotprijs
Poirot Partners
pers
teaser
home

< Terug naar hoofdsite


Poirot in Bruges - Knack Thrillerfestival 2011 from Brugge Plus on Vimeo.


Programma


PIB 2010 © cel fotografie Stad Brugge

Baete - Dhooge en Coppers
PIB 2010 © cel fotografie Stad Brugge

Crime scene
PIB 2010 © cel fotografie Stad Brugge

Esther Verhoef (foto © Merlijn Doomernik)

PIB 2010 © cel fotografie Stad Brugge

Luc Deflo 

Patrick De Bruyn

Bram Dehouck

Mieke de Loof

Bob Van Laerhoven

Stan Lauryssens (foto © Guy Puttemans)

Aspe © vtm

Assisendebat
Thrillercafe
Woord wordt beeld
Spannende underground films
preview nieuwe Aspe
Crime scene investigation Brugge
Misdaadwandeling Quade feyten
Superflikkendebat
Theaterwandeling
Geheimen van de meester
Speurdersspel voor het gezin
Interview Esther Verhoef
Schrijfworkshop met John Vervoort
Programma onder voorbehoud van wijzigingen - laatste update 10/05/2011


STADSSCHOUWBURG VAN 13U30 TOT 18U
Boekenbeurs en signeersessies
Op deze gespecialiseerde boekenbeurs van de Standaard Boekhandel zullen de winnaar van de Hercule Poirotprijs, Esther Verhoef en andere aanwezige Vlaamse misdaadauteurs hun boeken signeren.
Vrije toegang vanaf 13u30 - Foyer Stadsschouwburg - raadpleeg het uurrooster ter plaatse
Thrillercafé
Genoeg spanning gehad voor één dag? Schud de schrik van je af in het thrillercafé. Huis-dj's "The Whodunits" zorgen voor de (ont)spannendste muziek.
Vrije toegang van 13u30 - Foyer Stadsschouwburg
Spannende underground films
Razor Reel, bekend van The Fantastic Film Festival, presenteert een selectie kortfilms waarin spanning, intrige en mysterie centraal staan. Als kijker treed je toe tot de fantastische wereld van kortfilms en ontdek je - dankzij een intrigerende mix van animatie en live action - het thrillergenre op een heel andere manier.
Vrije toegang vanaf 13u30 - Kelders Stadsschouwburg
Crime scene investigation in Brugge
Met het labo voor technische en wetenschappelijke politie en het afstappingsteam van de Federale politie verricht je sporenonderzoek naar een verdachte verdwijning.
Vanaf 13u30 -  Duur: telkens 30 min - Gratis mits inschrijven (enkel de dag zelf) - max 15 deelnemers per sessie -  Polyvalente zaal Stadsschouwburg (3de verdiep - niet toegankelijk voor rolstoelen).
Het Superflikkendebat
Papieren detectives lossen aan de lopende band ingewikkelde zaken op. Maar hoe gaat het er in de realiteit aan toe? Knackdirecteur Rik Van Cauwelaert praat erover met ‘superflikken' Glenn Audenaert (directeur Federale gerechtelijke politie Brussel), Eddy Vos (commissaris - gewezen onderzoeker Bende van Nijvel) en Frank Goegebuer (directeur Federale gerechtlijke politie Brugge). De harde feiten, de politieoorlog, de ergernis over wereldvreemde en verouderde rechtspraak: dit is het moment om er alles over te vernemen van topmensen uit het vak. Misdaadauteur Koen Vermeiren legt uit hoe je al die elementen in een geloofwaardig maar vooral spannend verhaal giet.
13u30 - 14u00 - Theaterzaal Stadsschouwburg - vrije toegang
Geheimen van de meester
Vijf vroegere Poirotwinnaars én de winnaar van dit jaar gunnen ons een blik in hun boekenkast: wie inspireert, ontroert en verrast hen? Voor wie hebben ze een mateloze bewondering? Welke auteur deed hen besluiten zelf de pen op te nemen? En welke tips hebben zij op hun beurt voor beginnende collega's, om van een goed verhaal een memorabel boek te maken? Met Patrick De Bruyn, Luc Deflo, Bob Van Laerhoven, Mieke de Loof, Stan Lauryssens en de laureaat van de Hercule Poirotprijs 2011.
14u15 - 14u45 - Theaterzaal - Vrije toegang
Interview met Esther Verhoef
Met onze Nederlandse eregaste Esther Verhoef gluren we over het muurtje bij de buren. In eigen land is zij intussen een grande dame van de misdaadliteratuur, ze verkocht er al meer dan één miljoen boeken. Maar Vlaanderen veroveren loopt heel wat minder vlot. En ook omgekeerd komen onze misdaadschrijvers boven de Moerdijk nauwelijks aan de bak. Hoe komt dat? Deze editie van Poirot in Bruges probeert de kloof enigszins te dichten. Onder andere over België-Nederland praat thrillerspecialist John Vervoort met Esther Verhoef. Zij heeft intussen vier thrillers op haar naam - Rendez-vous, Close-up, Alles te verliezen en Déjà vu - en schreef samen met haar man nog eens vier, onder het pseudoniem Escober: Onrust, Onder druk, Ongenade en Chaos. Haar werk werd veelvuldig bekroond en vertaald. Na het interview is er een signeersessie.
15u tot 15u30 - Theaterzaal - vrije toegang
Assisendebat
Het proces over de parachutemoord was ook meteen het proces van de assisenjury: is de ‘volksrechtbank' nog wel opgewassen tegen zijn taak in tijden waarin de gemoederen hoog oplaaien en mediagenieke advocaten het scherm domineren? Moeten we de rechtspraak niet aan professionals overlaten? Knackjournalist en -columnist Jean-Paul Demulder in gesprek met Katrien Van der Straeten (advocate van Els Clottemans), de advocaten Sven Mary en John Maes, en gepensioneerd gerechtsjournalist Gust Verwerft. Minister van Justitie Stefaan De Clerck legt uit wat de politiek aan het probleem doet.
15u45 tot 16u15 - Theaterzaal - vrije toegang
Woord wordt beeld
Misdaadromans worden steeds vaker verfilmd, of de personages gaan een eigen leven leiden in een tv-serie. Maar ook omgekeerd laten auteurs zich inspireren door de magie van het scherm. Misdaadschrijvers Bavo Dhooge, Piet Baete, Toni Coppers, Bram Dehouck tonen filmscènes die een onuitwisbare indruk op hen hebben gemaakt. Jan Haeverans (Knack) leidt het gesprek.
16u40 tot 17u20 -  theaterzaal -  vrije toegang
Preview nieuwe Aspe - reeks 7
In september 2011 begint op VTM een nieuw seizoen van de TV-reeks Aspe, de zevende intussen al. We tonen de eerste aflevering "Zwarte Anjers" in preview, aansluitend op het theaterprogramma "Woord wordt beeld". De aflevering wordt ingeleid door hoofdscenarist Paul Piedfort in gesprek met Jan Haeverans (Knack).
17u30 tot 18u30 theaterzaal - theaterzaal - Vrije toegang

BUITEN PROGRAMMA
Misdaadwandeling "Quade feyten in Brugge"
Een wandeling door het Brugse criminele verleden. Jo Berten, voorzitter van de Koninklijke Gidsenbond, neemt je mee op een tocht door de Brugse straten en vertelt uitgebreid over moordbranden, beulen en hun inkomsten, het verslepen van lijken, galgenaas, en zelfs over tepronkstelling.
Duur: 90 min - om 14u / 15u / 16u - start : plein voor Stadschouwburg- max 30 personen per groep - Deelname 5 euro (inclusief reservatiekost). Vooraf reserveren bij In&Uit, 't Zand 34 of via www.ticketsbrugge.be
Speurspel voor gezinnen "De Zaak van het verdwenen manuscript"
In Brugge is een auteur vermoord aangetroffen. Het manuscript van haar laatste boek is verdwenen. Het onderzoek zit vast en de onderzoeksrechter kan het niet aan zonder hulp. Trek er op uit met het gezin, leg de puzzelstukjes samen en los zo het mysterie op! Afspraak in de Assisenzaal van de Rechtbank voor alle speurders vanaf 7 jaar. Begeleiding door een ouder is verplicht. Een organisatie van de Openbare Bibliotheek Brugge.
van 14u tot 16u30 - start Rechtbank van Eerste Aanleg, Assisenzaal, ingang Langestraat (naast nr. 124) - max. 100 deelnemers -  deelname gratis mits vooraf reserveren: lut.belaen@brugge.be of 050 47 24 23
EXTRA
Schrijfworkshop met John Vervoort, thrillerrecensent
De spanningsboog 300 pagina's lang strak gespannen houden en tegelijkertijd niets aan geloofwaardigheid inboeten. Een thriller schrijven is geen gemakkelijke opdracht, maar deze workshop - op zaterdag 25 juni - werkt je toch al een eind op weg. John Vervoort geeft de workshop. Hij is thrillerrecensent voor o.a. De Standaard, Het Nieuwsblad en Radio 1. Een organisatie van de Openbare Bibliotheek Brugge.
zaterdag 25 juni 2011 10u30 tot 12u30 - Hoofdbibliotheek Biekorf, Kuipersstraat 3, 8000 Brugge - Deelname : 5 euro - inschrijven : lut.belaen@brugge.be  of 050/47 24 23
Programma - Brugge Plus

15.5.11

Stealing the Mystic Lamb - Lezing Noah Charney



Verdwenen, buitgemaakt in drie verschillende oorlogen, door brand bedreigd, uit elkaar gehaald, gekopieerd, vervalst, gesmokkeld, illegaal verkocht, gecensureerd, aangevallen door beeldenstormers, verborgen, vrijgekocht, gered en keer op keer gestolen...

Het Lam Gods is ’s werelds meest gestolen schilderij. Amerikaans kunsthistoricus Noah Charney schreef over het Gents altaarstuk van Van Eyck. Eind februari 2011 is het resultaat, de ongelooflijke geschiedenis van het meest gestolen meesterwerk, in de boekhandel verschenen in het Nederlands.

De auteur, Noah Charney, komt op 26 mei naar Gent om over kunstdiefstal en het 'leven' van het Gentse altaarstuk te spreken.
Zijn lezing vindt plaats in de kathedraal (crypte) om 19 uur.
Bent u geïnteresseerd om er naartoe te komen? Kent u eventueel andere geïnteresseerden?
U bent allen van harte welkom.
Graag op voorhand bevestigen zodat we een idee kunnen hebben van de opkomst.
promotie.toerisme@gent.be

Zie ook: http://rechters.blogspot.com/2010/12/noah-charney-stealing-mystic-lamb.html

14.5.11

Gentse Feesten 2011: Volledig Programma Mysterieus België

Moordspel / Stadsspel: De Geheimen van Gent
Tickets Uitbureau: hier!

Volgens auteur Patrick Bernauw en acteur Anton Cogen staat het vast: de laureaat van de Nobelprijs Literatuur 1911 Maurice Maeterlinck zat achter de roof van de Rechtvaardige Rechters. Hij heeft bij testament laten vastleggen dat het paneel pas 100 jaar na zijn hoge onderscheiding aan Gent mocht worden teruggegeven. Maar alleen aan wie het verdient...

Slaag jij er als individuele detective, in een detective-duo of met jouw hele detective-team in "De Geheimen van Gent" te ontsluieren en de meest uiteenlopende opdrachten tot een goed einde te brengen? Zoals bijvoorbeeld ook het oplossen van de moord op Brocante Julos, twintig jaar geleden, die alles met het mysterie van de verdwenen Rechters te maken heeft?

Ga jij dan ten slotte ook aan de haal met het al 77 jaar spoorloze paneel van de Rechtvaardige Rechters? Let wel, dit mag je heel letterlijk nemen... want kort na de Gentse Feesten 2011 zal de enige echte winnaar van dit moordspel-stadsspel bekend gemaakt worden... en deze detective (of dit detective-team) zal inderdaad het paneel de Rechtvaardige Rechters in ontvangst mogen nemen (anderhalve op een halve meter, zoals de kenners weten).



In het moordspel-stadsspel "De Geheimen van Gent" werd de Theatrale StadsWandeling "Het Maeterlinck Mysterie" verwerkt en zal je ook getest worden op je kennis van Gentse legenden.
"De Geheimen van Gent" wordt dagelijks georganiseerd op de Gentse Feesten, van 16 tot en met 24 juli.
Het spel gaat van start om 14.00 uur stipt, op het Woodrow Wilson Plein (voor het Administratief Centrum / bij de Stedelijke Bibliotheek) aan het Zuid.  Hier ontvangt iedere deelnemer een fotoboek met het hele dossier van de verdwijning van de Rechtvaardige Rechters, het testament van Maeterlinck en de hiermee samenhangende moordzaak op Brocante Julos. Het spel eindigt omstreeks 19.00 uur bij de Dulle Griet op het Groot Kanonplein, met een ludieke apotheose.


Kostprijs: 16 € per persoon, fotoboek inbegrepen.


Theatrale StadsWandeling: Het Maeterlinck Mysterie
Tickets Uitbureau: hier!
Op 11 januari 1895 ontmoet Maurice Maeterlinck de liefde van zijn leven in een literair salon te Brussel. Georgette Leblanc heeft haar werk in de Opera van Parijs opgegeven om op te treden in de Munstschouwburg, in de hoop zo de schrijver te kunnen ontmoeten die ze adoreert. Die avond zet ze alles op alles om hem, uitgedost als Cleopatra, te veroveren... en maken ze een afspraak voor een rendez-vous, in Gent.
Georgette arriveert met de trein, die dan nog vlakbij de woning van Maurice passeert, aan de Frère Orbanlaan. Ze stapt af in het Zuidstation, want Sint-Pieters bestaat nog niet. Maurice wacht haar op, neemt haar mee naar het begijnhof, naar het Duivelsteen en de Sint-Baafs, naar het Gravensteen... en uiteindelijk ook naar zijn bed.



Gedurende deze Theatrale StadsWandeling maken we vanop de eerste rij mee hoe Maurice Maeterlinck voor Georgette de gedichten leest die hij al heeft geschreven of nog zal schrijven. Het wordt ook duidelijk waarom zijn meesterwerk Pelléas et Mélisande eigenlijk een stuk is over Gentse legenden, waarin Gerard de Duivel en het Duivelsteen een centrale rol spelen. En uiteraard staan we even stil bij het liefdes- en levensverhaal van de actrice en de Nobelprijswinnaar Literatuur 1911, die haar uiteindelijk in de steek zou laten voor een veel jongere actreuse.



We kunnen dat alles perfect doen, omdat auteur Patrick Bernauw en acteur Anton Cogen er nu eenmaal voor gezorgd hebben dat ook de geest van Georgette Leblanc wel heel letterlijk onder ons vertoeft... Zowel Bernauw als Cogen zijn Maeterlinck-fanaten en speelden al sinds het prille begin van hun samenwerking, twintig jaar geleden, met het idee ooit "iets" te doen met Maeterlinck. De Gentse Feesten 2011 en de honderdste verjaardag van zijn Nobelprijs Literatuur leken hiervoor een uitstekend uitgangspunt.


Deze zowel ludieke als poëtische stadswandeling waarop u alleen het onverwachte mag verwachten, wordt dagelijks georganiseerd op de Gentse Feesten, van 16 tot en met 24 juli.
U gaat van start om 14.30 uur stipt, op het Woodrow Wilson Plein (voor het Administratief Centrum / bij de Stedelijke Bibliotheek) aan het Zuid. Daar treedt u op geheel magisch-realistisch verantwoorde wijze in de voetsporen van Monsieur Maurice en de mooie Georgette, en volgt u ze door een andere en toch zeer herkenbare wereld, waarin feeërieke fantasieën tot leven komen, en met ludieke intermezzi. Eindigen doen we volstrekt cultureel correct, artistiek hoogstaand en dramatisch verantwoord bij het Groot Kanon, ook bekend als de Dulle Griet.
Kostprijs van al dit fraais: 13 € per persoon.

Detectivespel / Stadsspel: Waar zijn de Rechtvaardige Rechters gebleven?
Tickets Uitbureau: hier!

In 1934 werd uit de Sint-Baafskathedraal van Gent het onschatbare paneel de Rechtvaardige Rechters gestolen uit het wereldberoemde Lam Gods van de Gebroeders van Eyck. Het paneel is nog steeds niet terecht…
Geleid door een fotoboek met het hele dossier van 'de stoutmoedige diefte' gaat u individueel, als duo, in een trio of met een heel team op speurtocht naar de verdwenen Rechters. Op uw route zult u een onderzoek instellen op de plaatsen die een rol spelen in het verhaal, u zult een tipgever opsporen en diverse denk-, doe- en creatieve opdrachten tot een goed einde moeten brengen. Slaagt u er bijvoorbeeld in een ware Da Vinci Code te breken? De persoon die, of alle leden van het team dat de meeste opdrachten weet te vervullen binnen de gestelde termijn, ontvangt - of ontvangen - een mooie prijs!
Dit stadsspel combineert het ontdekken van de stad Gent met allerlei - ook ludieke - praktijkopdrachten, een reality detective met een spannende en waar gebeurde thriller... en u houdt er tegelijk nog een mooie stadswandeling aan over, ook!

 

“Waar zijn de Rechtvaardige Rechters gebleven?” is gebaseerd op de boeken die Patrick Bernauw aan het onderwerp wijdde, dat wel eens "het Vlaamse Monster van Loch Ness" wordt genoemd. En ongetwijfeld zult u ook de auteur zelf, in levende lijve, op uw pad vinden. Misschien wel als tipgever!... Het spel wordt overigens geleid door Ineke Bernauw, dochter van.



Het stadsspel wordt georganiseerd op zaterdag 16, zondag 17, donderdag 21, zaterdag 23 en zondag 24 juli. Het start telkens met een spelbriefing, waarbij iedere deelnemer een fotoboek ontvangt, om 15.00 uur op het Woodrow Wilson Plein ("de Zuid"), voor het Administratief Centrum en bij de Stedelijke Bibliotheek. Het eindigt 3 uur later bij de Dulle Griet, op het Groot Kanonplein.
Kostprijs (fotoboek per deelnemer inbegrepen): 12 €
Reserveren: enkel aan de Uitbureau balie, Kammerstraat 19 in Gent
Tel.: 09/233 77 88
(tussen 10u00 en 12u30, en van 13u30 tot 18u00)

Fax: 09/233 66 01

E-mail: tickets@uitbureau.be
Uitbureau Gent
Zie ook: Gentse Feesten

5.5.11

Wedstrijd stadsspel, stadswandeling, fotozoektocht, audio tour in... Mysterieus België!


Vzw de Scriptomanen schrijft een wedstrijd uit voor een scenario voor een stadsspel, stadswandeling, fotozoektocht of “audio tour”, passend in de reeks “Mysterieus België”.

Thema: Sagen, mythen, legenden en “waar gebeurde mysteries”, verbonden aan een stad of steek naar keuze, in “Mysterieus België” (zie ook: http://www.stadsspelen.blogspot.com/).

Duur: minimum 1 uur, maximum 3 uur.

Voor een stadsspel vragen wij een volledig uitgewerkt kaderverhaal en een duidelijk omschreven origineel spelconcept, met beschrijving van het spelverloop, rol en functie van de spelleider, het vereiste spelmateriaal, enz… Het spel dient zowel gespeeld te kunnen worden in een professionele organisatie en met een professionele spelleider, als met een “doe-het-zelf pakket”. Als voorbeeld kunnen hier de reeds bestaande stadsspelen gelden in de serie “Mysterieus België”, zoals men die vindt op www.stadsspel.be (georganiseerd) en www.stadsspel.org (doe-het-zelf).

Voor een stadswandeling vragen wij een scenario met volledig uitgeschreven teksten van de gids(en), acteurs en actrices; in geval van een “audio tour” verwachten wij een hoorspel-scenario, met aanduiding van speciale geluidseffecten, gewenste muzikale soundtracks, enz…
Voor een fotozoektocht verwachten wij een volledig uitgeschreven scenario + het fotomateriaal (jpg), al dan niet bewerkt.

De inzendingen zullen beoordeeld worden door een jury samengesteld door vzw de Scriptomanen, onder het voorzitterschap van Patrick Bernauw. De jury zal zich bij de beoordeling laten leiden door de originaliteit van de inzending; de artistieke, literaire, inhoudelijke meerwaarde van de uitwerking; de praktische haalbaarheid. Belangrijk zijn ook de blinde vlekken op de kaart van “Mysterieus België”, waarin steden als Gent en Brugge reeds goed vertegenwoordigd zijn, maar Limburg, de Kempen, Namen, Luik,… nog onontgonnen terrein blijven.

De prijs bestaat uit een realisatie van het stadsspel of de stadswandeling, fotozoektocht of audio tour. De jury kan beslissen de prijs niet toe te kennen en geen enkele inzending in productie te nemen; de jury kan eveneens beslissen meerdere prijzen toe te kennen en meerdere inzendingen in productie te nemen. Onder productie wordt verstaan: live organisatie van het spel of de wandeling door Orage cvba; en/of uitgave door vzw de Scriptomanen van een brochure en/of ebook en/of audio-productie in de reeks Mysterieus België – dit alles tegen de gebruikelijke voorwaarden wat het auteursrecht betreft.

Deadline: 1 november 2011. De beslissing van de jury wordt bekend gemaakt voor 1 januari 2012.
Inzendingen worden in een Word document - en voor een fotozoektocht: foto's in jpg - gestuurd naar info@inter-actief.be

Rond de beslissing van de jury wordt niet gecorrespondendeerd. De raad van beheer van vzw de Scriptomanen beslist eigenmachtig over alle niet in dit reglement voorziene eventualiteiten.